“Á ég að kaupa þessa peysu?”

“Neeii hún er svo dýr og þú munt örugglega ekki nota hana”

“Æi jú”

Sömu baráttu háir maður við heimanámið, tiltektina og síðast en ekki síst er það baráttan um mat og nammi.

Fyrir mér er erfiðasta baráttan þessi síðastnefnda. Í henni er iðulega allt í ökkla eða eyra hjá mér. Annað hvort ligg ég hreinlega ofan í nammiskálinni eða ég neyðist til að sleppa henni algjörlega.

Þessa dagana er ég í fráhaldi og held mig frá namminu. Fyrstu dagarnir eru alltaf erfiðir en núna á sjötta degi er ég enn á beinni braut. Eins og ég hef áður sagt er þetta tímabundið. Ég veit að ég myndi springa á limminu ef ég hefði ekki endadagsetningu. Mín er 15. desember. Þessi blessaða innri rödd sem kallar eins og Karíus og Baktus á nammi, kex og popp er ansi öflug en ég skal ná að halda henni í skefjum til 15. desember.

Eins og síðast verður markmiðið þetta:

Ekki borða nammi, kökur, ís, popp, snakk, kökur og álíka til 15. desember.

Að auki ætla ég að bæta við kvöldátarklausu:

Eftir kvöldmat má í mesta lagi borða 2 ávexti/tvo skammta af ávöxtum.

Ég ætla ekki að setja inn nein fleiri markmið því ég vil ekki hafa þetta það mikið í einu að ég springi á limminu. Ég læt það stoppa 15. desember því ég ætla að vera aðeins eftirlátssamari í lok aðventu og um jól og áramót.

Vonandi gengur þetta bara vel!

Ekki borða nammi, kökur, ís, popp, snakk, kökur og álíka til 5. nóvember

Sumum finnst þetta kannski kjánalegt, en ég veit að þetta virkar. Ég veit hins vegar að það að ætla að umturna lífi mínu á einum sólarhring, byrja í ræktinni, hætta að borða allt óhollt og jafnvel hætta í gosi er ekki að virka. Ég ætla því að byrja smátt.

Núna er ég á degi 3 í nammibindindi og það gengur vel. Þetta skiptið verður nammibindindið stutt, eingöngu fram að þeim degi sem ég held útskriftarveisluna mína. Ef gengur vel þá held ég áfram eftir það og tek jafnvel stefnuna á ekkert nammi fram að jólum.

Eftir áramót ætla ég svo að fara í Heilsuborg í Heilsulausn 3 og taka fullt ársprógramm, þá bætist inn hreyfing og eitthvað strangara mataræði. Þá verð ég hins vegar ekki á núllpunkti.

Ég hef prófað kúrana, prófað “nýjan lífstíl” (sem oftast er kúr í dulbúningi) og það virkar ekki. Þetta kemur alltaf aftur. Ég vildi guðsfegin vera laus við þessar fitupælingar að eilífu. Sjáum hvort það virkar.

Langtímamarkmið mitt er að komast niður í “ofeldi” í BMI stuðlinum. Ég ætla að miða við að ná því fyrir þrítugsafmæli mitt – eftir tæplega tvö ár.

Ég veit ekki betur en að eina opinbera prógrammið niðurgreitt af ríkinu sé að fara í offituprógramm á Reykjalundi og í aðgerð. Það er hægt að gera betur.

Ég sé fyrir mér að sett yrði á laggirnar deild á Landsspítalanum sem tæki við fólki með BMI yfir viss mörk. Maður kæmist þangað með tilvísun frá lækni. Þar hitti maður lækna, hjúkrunarfræðinga, sjúkraþjálfa, einkaþjálfa jafnvel og næringarráðgjafa. Þar væri sett saman einstaklingsmiðað margra vikna prógramm með eftirfylgni.

Það er ekki nóg að segja að feita fólkið sé ógeðslegt og eigi að drífa sig í megrun. Höfum við ekki lært af reynslunni ennþá? Við erum búin að vera að TALA um þetta í mörg ár. Nú er kominn tími til að GERA eitthvað!

Það getur verið erfitt að sætta sig við að maður hafi aftur misst stjórn á sér og borðað öll þessi kíló aftur.

Ég hef á stundum upplifað andartök sem mætti kenna við köttinn hans Schrödinger. Eitt sinn eftir að 20-25 kíló voru komin á mig aftur hitti ég stelpu sem ég hitti örsjaldan. Hana hafði ég seinast séð þegar ég var í mínu þyngsta ástandi. Fyrir henni hafði ég lagt gífurlega af og hún hrósaði mér fyrir hvað ég leit vel út. Ég gat ekki tekið við hrósinu því allt sem ég vildi horfa á var að ég hafði borðað aftur á mig 20-25 kíló. Að sama skapi hef ég forðast vissa staði þar sem ég vil ekki hitta fólk sem sá mig í mínu grannasta formi og hrósaði mér þá, því alveg eins og með köttinn hans Schrödinger þá er þeir möguleikar fyrir hendi ég sé bæði feit og mjó þangað til að þetta fólk sér mig!

Nú taka páskarnir við og af fenginni reynslu hef ég ákveðið að kaupa mér eitt lítið páskaegg – það þýðir ekki neitt fyrir mig að neita mér um allt gott og hefðbundið í margar vikur í senn. Ég veit hvar það endar og þar vil ég ekki enda!

Samtals eru komin 8,5 kíló í mínus sem er rosa flott.

Vikan gekk samt ekkert gasalega vel. Ég gafst pínu upp seinustu tvo daga, var eitthvað svo slöpp og veik að ég meikaði þetta ekki. Passaði mig samt að borða hollt og virðist ekki hafa tapað mikið á þessu. Er komin í fullan gír aftur núna og hlakka til að halda ótrauð áfram.

Hluta af þessu má reyndar útskýra með því að í dag ákvað ég að vigta mig án klæða því ég vil að talan endurspegli mína þyngd rétt. Annars gengur bara vel. Ég er reyndar enn að drepast með brjósklos en með hjálp frá manninum mínum hefur mér tekist að halda mér á danska þótt ég sé að miklum hluta rúmföst. Hvert kíló sem fer af hjálpar bakinu mínu að lagast, því minni byrðar að bera því auðveldara fyrir það að fúnkera.