Við þekkjum það öll – þessa endalausu baráttu við sjálfan sig. Við háum hana reglulega á ýmsum sviðum lífs okkar
“Á ég að kaupa þessa peysu?”
“Neeii hún er svo dýr og þú munt örugglega ekki nota hana”
“Æi jú”
Sömu baráttu háir maður við heimanámið, tiltektina og síðast en ekki síst er það baráttan um mat og nammi.
Fyrir mér er erfiðasta baráttan þessi síðastnefnda. Í henni er iðulega allt í ökkla eða eyra hjá mér. Annað hvort ligg ég hreinlega ofan í nammiskálinni eða ég neyðist til að sleppa henni algjörlega.
Þessa dagana er ég í fráhaldi og held mig frá namminu. Fyrstu dagarnir eru alltaf erfiðir en núna á sjötta degi er ég enn á beinni braut. Eins og ég hef áður sagt er þetta tímabundið. Ég veit að ég myndi springa á limminu ef ég hefði ekki endadagsetningu. Mín er 15. desember. Þessi blessaða innri rödd sem kallar eins og Karíus og Baktus á nammi, kex og popp er ansi öflug en ég skal ná að halda henni í skefjum til 15. desember.
Gangi þér áfram svona vel Dídí! En af eigin biturri reynslu þá mæli ég með að vera með mjög ákveðið og fast plan sem tekur við 15. des. T.d. ein nammimáltíð og svo gera “x” eða eitthvað álíka.