Eins og þeir vita sem fylgst hafa með mér frá upphafi hef ég prófað nokkrar leiðir í þessu átaki mínu, þótt sú danska hafi nú gengið best! Ég spái ennþá mikið í öllu matarkyns og reyni að láta ekki hvað sem er ofan í mig en er enn sem komið er ekki í beinni megrun. Í raun hef ég tekið þá ákvörðun að hætta í megrun – hún gerir ekkert fyrir mig! Jú voða gaman að léttast um tugi kílóa en það er bara ekkert gaman þegar þau læðast flest utan á mann aftur. Ég hef tekið þessa rútínu áður, sem unglingur var ég á Atkins og missti tugi kílóa, þau komu aftur og fleiri til.
Megrun er þar af leiðandi reynd og gleymd aðferð! Nú er það bara lífstílsbreyting og hana nú! Þótt margir vilji kalla danska lífstílsbreytingu, og vissulega er hann það fyrir suma, hentaði hann mér ekki. Af hverju? Ég var alltaf að hugsa um mat, hvort ég væri að borða of mikið, of lítið, hverju ég gæti breytt og hversu langt væri þangað til ég gæti farið að borða gott aftur. Það sér hver maður að svona hugsun gerir ekkert fyrir mann. Um leið og maður hættir á kúrnum fer maður að éta eins og áður (eða verr til að bæta upp fyrir allar gómsætu máltíðirnar sem maður missti af).
Eins og er er ég því að þræða þröngt einstigi. Hvernig get ég verið ánægð, borðað hollan og næringarríkan mat en um leið haldið sömu þyngd og helst lést eitthvað. Ég get sagt ykkur að þetta er ekkert auðvelt, en smátt og smátt er mér að takast þetta. Hlutir sem mér þóttu sjálfsagðir eru farnir út að mestu leyti. T.d. panta ég frekar pizzu með skinku en pepperoni, ég fæ mér frekar bakaða kartöflu og salat með hamborgaranum og sleppi frönskunum. Skyndibiti hefur snarminnkað og nammiát líka. Það er þó samt ekki neitt sem ég banna mér – í hófi!
En eitt annað skiptir líka höfuðmáli – mér þykir vænna um mig en áður. Ég vel föt sem fara mér vel, reyni að vera vel til höfð og ber höfuðið hátt. Til marks um það má nefna að í nokkur ár hef ég frestað brúðkaupsplönum því ég vildi sko vera 75 kíló á brúðkaupsmyndunum. Hah! Segi ég núna, hverjum er ekki sama um það? Það þýðir ekkert að afneita þessu og setja lífið á pásu á meðan maður berst við aukakílóadrauginn. Maður á bara frekar að bjóða honum að skemmta sér með manni og sjá hvort hann svífi þá ekki á brott án þess að maður taki eftir því.
Minn fékk allavega boðskort í brúðkaupið sem haldið verður núna í maí!
Ég held allavega að ég sé búin að finna þá leið sem ég þarf að fara til að ná mér niður í heilbrigða þyngd, en þetta er náttúrulega alltaf persónubundið.
Kem með fréttir síðar!
E.s. Mikið var ég nú glöð að einhverjir hafi dottið hérna inn, þótt það sé gaman að skrifa í sjálfu sér er ennþá betra að heyra að einhver hefur gaman af skrifunum manns!
Frábært að þú ert farin að blogga aftur. Ég hef fylgst með blogginu þínu í langan tíma og var alveg við það að hætta því þegar þú byrjaðir að skrifa aftur. FRÁBÆRT. Mér líst vel á það sem þú ert að gera. Ég hef líka reynt þann danska og komst að sömu niðurstöðu og þú að þetta sé ekki fyrir mig. Það er þó margt sem ég lærði á honum sem gagnast mér ennþá. Það sem kom mér upp úr lægðinni var að prófa smá hreyfingu með bættu mataræði. Nokkrar sundferðir eða göngutúr gera kraftaverk fyrir bæði sál og líkama.
Gangi þér sem best og ég hlakka til að fylgjast með áfram. Skemmtið ykkur nú vel á brúðkaupsdaginn!
Til hamingju með þetta allt saman – nýtt viðhorf, aukið sjálfstraust og brúðkaup í maí! Þú ert greinilega komin á góðan stað, gaman að heyra hvernig þú hefur ratað á rétta lausn fyrir þig í þessum málum. Auðvitað er hamingjan það sem skiptir máli og á alltaf að hafa forgang, á undan öllu öðru. Ótrúlega góður punktur þetta með að setja ekki lífið á biðstöðu, maður er svo gjarn á að gera nákvæmlega það – að fresta hamingjunni og fjörinu og góðu stundunum þangað til að maður er orðin ánægðari með sig, en sú biðstaða getur varað allt allt of lengi, jafnvel að eilífu. Betra að lifa í núinu og njóta líðandi stundar, sáttur og ánægður. Húrra!
Rosalega líst mér vel á þig stelpa. Þú ert í nákvæmlega sömu pælingum og ég. Frekar fyndið hvernig “alheimurinn” ýtir manni í rétta átt…..Ég er búin að vera að velta því fyrir mér að byrja á danska enn einu sinni, jafnvel þótt ég viti ósköp vel að megrunarkúrar virka ekki fyrir mig. Ég er eins og þú, hef prófað allt, lést um tugi kílóa og bætt því öllu á mig aftur…oftar en einu sinni.
Ég settist við tölvuna, fór inn á bloggsíðuna mína og ætlaði að tilkynna heiminum það að ég væri að byrja aftur á danska, í örugglega 7. sinn. Þá sá ég komment frá þér og las það…..hehe
Need I say more. Engin megrun hér. Bull og vitleysa. Bara vera ánægð og lifa lífinu.
[...] en ég byrjaði að skrifa, rak ég augun í komment frá Dídí. Ég fór á síðuna hennar og las þennan póst frá henni. (Vona að það sé í lagi að ég setji hann hér inn?) Svona virkar “alheimurinn” [...]
Frábært að heyra og frábært að loksins verður af brúðkaupinu sem hefur beðið of lengi:)
Er ánægð að heyra að þú hefur fundið þína leið, auðvita virkar ekki það sama fyrir alla. Þó ég mæli alltaf með danska og get ekki hætt að dásama hann og þakka fyrir það sem hann hefur gert fyrir mig….eða ég og danski saman þá gengur það auðvita ekki það sama fyrir alla, hver verður að finna sína leið:)
Hvernig gengur hjá þér?
Mikið er nú gaman að sjá að þú ert farin að skrifa eitthvað hérna inn aftur
Getur þú sent mér lykilorðið?